De Nederlandse Bruid at your finger tips

De Nederlandse Bruid ligt in de boekhandels, maar voor wie het te druk heeft om daar snel heen te rennen, is er ook de mogelijkheid om het online te kopen. Een paar klikjes en dit spannende boek ligt in uw winkelmandje. Iets voor de zak van Sinterklaas?   DeNLBruidUitnodiging002

Hier kunt u kiezen tussen het boek en het e-boek

En om in de stemming te komen, kunt u hieronder alvast wat lezen.

Het kraakt wanneer haar hoofd met een klap op een steen terecht komt. De pijn beneemt haar de adem. Het wordt zwart voor haar ogen. Er is geen tijd om te kunnen beseffen wat er gebeurt. Bij haar haren wordt ze opnieuw opgetild. Ze spant haar nekspieren om de neerwaartse beweging tegen te gaan, maar weer landt haar hoofd hard op de puntige kei.
Ze klauwt om zich heen. Haar handen raken het gezicht van haar belager. Haar nagels dringen in het vlees. Een rauwe kreet. Ze stoot de ander van zich af en rolt weg. Wanneer ze overeind wil komen, wordt ze aan haar broekspijp weer teruggetrokken. Op haar buik grijpt ze in de rulle aarde. Ergens moet ze zich aan vast kunnen houden. Maar heeft niet het gebrek aan houvast haar leven getekend deze afgelopen tijd?
Woest schopt ze. Dan is ze los en richt ze zich opnieuw op. Ze zet een stap. Rennen, nu!
Een hand knelt zich om haar enkel. Ze valt languit. Een schokgolf dreunt door haar lichaam. Haar hoofd lijkt uiteen te spatten als de big bang die de delen van haar bewustzijn steeds verder uiteen doet drijven. Slechts uit de verte hoort ze nu nog de grom waarmee de ander boven op haar springt. Haar gezicht wordt in de aarde geduwd. Die voelt koel aan, bijna prettig.
Ze zweeft weg in een vredige leegte.
Nee! Een stem welt op uit haar binnenste. Ze verzamelt al haar kracht en duwt zich omhoog. Ze heeft niet zo veel getrotseerd om het op deze manier te laten eindigen. Kronkelend en strengelend weet ze zich om te draaien. Ze begint te vechten.

 

‘Plautus beweert dat je geen honger kunt hebben wanneer je verliefd bent, maar ik ben geen Romeinse dichter. Ik heb net zo’n trek als die brullende leeuw daar op het bordes’, zegt Emma. Met haar vingers warrelt ze haar natte haren los. Ze kijkt haar moeder schuin aan. ‘Wilden jullie geen duik nemen?’ Er komt geen antwoord. Ze neemt een bord van de stapel bij het open buffet van het hotel. ‘Hier mam, probeer dit eens’, wijst ze. ‘Dat zijn gebakken courgettekoekjes met yoghurt. Heel lekker.’
‘Als ontbijt? In deze hitte? Dat lijkt me wat zwaar. Voor je vader in ieder geval. Hij moet opletten, dat weet je’, zegt haar moeder zuinigjes en loopt de schaal voorbij. Emma legt drie van de koekjes op haar bord en giet er wat yoghurt overheen.
Lisa komt bij Emma staan. ‘Dat ziet er lekker uit.’
‘Als je geen last hebt van je cholesterol’, zegt Emma met een knik naar haar vader. Haar vriendin grinnikt en neemt ook een bord. Even later schuiven de twee aan onder de parasol aan de rand van het zwembad.

Lekker geslapen, pap?’ vraagt Emma.

‘Hij wel’, snuift haar moeder. ‘Hij heeft me liggen snurken! En ik had het of te koud, of te heet. De airconditioner staat recht op het bed, ik snap niet wie dat bedacht heeft.’

Emma zucht.
‘Zodra ze wat gegeten heeft, draait ze wel bij’, zegt haar vader en propt zijn mond vol met knapperig, wit brood.
‘Daar heeft het niks mee te maken, Hendrik!’
Emma buigt zich over haar bord. ‘Dekking’, zegt ze en maakt zachtjes een mitrailleurgeluid.
‘Maak maar flauwe grapjes’, zegt haar moeder bits, ‘terwijl ik op het punt sta om mijn dochter te verliezen.’
‘Je verliest me niet, mam.’
‘Je kent die jongen nauwelijks.’
‘Begin nou niet weer, mama. Serheng komt al maanden bij je over de vloer. Jij hebt alleen geweigerd om onze relatie serieus te nemen. Jullie weten waarom hij terug moest. Hij was ook liever nog een tijdje in Nederland gebleven.’
‘Dat geloof ik graag’, zegt haar vader. Hij neemt een slok water. ‘Meisje, ik accepteer dat je van hem houdt. Maar kijk om je heen. Hier kun je toch niet leven?’
‘Straks moet je ook zo’n lap om.’
‘Serheng is niet gelovig, mam.’
‘Ze blijven niet in deze uithoek wonen’, zegt Lisa. ‘Jullie gaan toch naar Istanboel?’
‘Vind jij het hier dan niet prachtig? De bergen, de rivier …’ Emma spreidt haar armen. ‘En we zitten aan de oostgrens van het Romeinse Rijk, dus ik kan mijn hartje ophalen aan alle ruïne s.’
‘We zitten verdomme bijna in Irak, Emma’, zegt haar vader. ‘En dit noemen ze een stadje, maar het is één straat, meer niet, die zo breed is dat je je eigen vrouw niet eens herkent als ze aan de overkant staat.’
‘Dan moet je je bril maar opzetten’, mompelt Emma. Ze recht haar rug. ‘Nog meer commentaar?’
‘Nee hoor. Wij redden ons wel.’
‘Die chantage werkt niet meer, mam. Serheng en ik weten wat we doen.’
‘Dat denk je maar.’
‘Laten we het gezellig houden’, sust Lisa. ‘In ieder geval hebben we er een exotische vakantiebestemming bij. Je kunt hier vast skiën in de winter.’
‘Vast’, zegt Emma.
Zwijgend eten ze verder. Het klopt dat ze haar ouders voor het blok heeft gezet. Tegen beter weten in had ze gehoopt dat ze gevoelig zouden zijn voor het feit dat Serheng uit een rijke familie komt.
‘Die oom runt toch de boel, zei je?’ Haar vader wringt zijn hand in zijn broekzak en trekt er een zakdoek uit, waarmee hij zijn voorhoofd dept.
‘Serheng gaat zijn vader opvolgen. Basta.’
‘En jij? Wat ga jij hier doen?’
‘Sjjj!’ zegt Lisa. ‘Daar is hij.’

 

 

Advertisements

I'm curious to hear what you think. Please, leave a comment.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s