The middle of nowhere bestaat: Gerger.

In het verleden ben ik veelvuldig naar Oost-Turkije gereisd om verhalen op te tekenen voor de publicaties waarvoor ik werkte. Ik vloog dan meestal naar Diyarbakir en verkende van daaruit het land eromheen. Om toeristische lokaties te bezoeken kwam niet bij me op in het licht van al het geweld dat zich afspeelde. Bovendien was het in veel gevallen levensgevaarlijk. Het is zodoende nog maar kort geleden dat ik de Nemrut-berg beklommen heb. Daar gebeurde vroeger (en nu) namelijk nooit iets. 1-DSC05671

Het bleek de ideale omgeving te zijn om het verhaal te plaatsen dat uiteindelijk ‘Mijn Lammetje Mijn’ geworden is. Ik zocht naar een plek waar de oorlog tussen het Turkse leger en de Koerdische PKK slechts op de achtergrond aanwezig was, en waar het van oudsher Koerdische leefgebied overgaat in het Turkse, een raakvlak waar een soort windstilte heerst. Ik vond het stadje Gerger.

Je kunt Gerger alleen bereiken via een in zeer slechte staat verkerend eenbaansweggetje dat afbuigt van de weg naar de Nemrut-berg. Op het kruispunt stonden mijn reisgezel en ik uren te wachten op de minibus die ons er heen bracht. De weg die Gerger, op de flank van de Nemrut, ooit verbond met het vlakke land ten oosten, is sinds 1992 overspoeld door het gigantische stuwmeer achter de Ataturk-dam. (Die dam op de Eufraat is een van de belangrijkste redenen dat Syrië in het verleden de PKK heeft geholpen om groot te worden, maar dat is weer een ander verhaal.)

DSC05918 Het is er prachtig. Desondanks trok de mevrouw van de toeristeninformatie in het wat grotere stadje Kahta een misprijzend gezicht toen ik Gerger noemde. ‘Unnecessary to go there,’ wuifde ze met haar hand.

Slapen

De bewoners van Gerger waren vriendelijk, zij het ietwat gereserveerd. Er heerste een dodelijk gebrek aan belangstelling voor de rest van de wereld. De baklava-verkoper met een winkeltje van postzegelformaat vertelde me dat hij zelfs nog nooit de moeite had kunnen opbrengen om de paar kilometer naar de top van Nemrut af te leggen en de wereldberoemde beelden daar te bekijken. ‘En er is hier vlakbij een ruine die ze ‘het kasteel’ noemen. Een hoop ouwe stenen waarvan ik niet weet waarom ze hem ooit gebouwd hebben,’ spoog hij. Op kleine krukjes voor schamele winkeltjes zaten enkele mannen uitgebreid de voorbijgangers aan te gapen. 1-DSC05681Die bestonden vooral uit oude vrouwtjes, zwaar gesluierd en gebogen onder een stapel brandhout of een zak meel.

Het was behoorlijk uitgestorven in Gerger tijdens mijn bezoek, zoals op de foto’s in het album van mijn hoofdpersoon, Emma, te zien is. Eén van de onderuit-gezakte mannen riep mij en mijn vriendin toe: ‘Hebben jullie al een plek om te slapen vannacht? Hoeren!’

Dat is dus waar Emma belandt, vol goede moed om samen met haar Serheng schoon schip te maken met alle raggen in die koppen. Dat dat tegen zal vallen, kan je als lezer zelf bedenken. Maar hoe houdt Emma zich staande? Om dat te ontdekken zult u Mijn Lammetje Mijn moeten lezen. Helaas is de publicatiedatum uitgesteld, maar vanaf het vroege voorjaar 2014 zal het boek verkrijgbaar zijn. (Inshallah, zeggen we hier.)

Advertisements

I'm curious to hear what you think. Please, leave a comment.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s