Model staan

Onlangs kreeg ik een mailtje van een oude bekende dat hij voor een bliksem-werkbezoek naar Istanbul kwam. ‘Het lijkt me heel erg leuk om te kijken of we elkaar ergens kunnen treffen voor een kop koffie of iets dergelijks,’ schreef hij.

Ik kneep in mijn handjes. Wat een prachtig toeval. Dit moest wel het werk zijn van de voorzienigheid, van het universum, the force, de muze, of hoe je de magische krachten om ons heen dan ook wilt noemen. Ik schreef terug: ‘Je staat model voor een personage in mijn boek, dus alleen daarom al zou ik je graag ‘debriefen’.’

Hij reageerde verrast, maar, precies zoals ik hem ken, een beetje de boot afhoudend. In ons telefoongesprek, waarin hij helaas zei dat hij toch geen tijd had voor een ontmoeting, vertelde ik hem dat ‘hij’ in mijn boek een cruciale rol speelt. En toch vroeg hij niet door: vertel, waar gaat het over, wie ben ik er in? Nee, niets van dat alles. Zo is hij. En dat terughoudende –is het verlegenheid?- dat heeft mijn personage ook.

Misschien heeft de muze mij behoedt. Misschien had ik, als we wel samen waren gaan eten, al te dwangmatig het personage naar hem willen vormen. Onze interactie was genoeg om me hem weer levendig voor de geest te halen. En op deze manier kan ik mijn fantasie toch de vrije loop laten nemen.

Dat neemt niet weg dat ik een kapstok nodig heb voor mijn personages. Als ik ze –hoe losjes ook- baseer op iemand die ik ken, kan ik makkelijker voorspellen wat ze gaan doen in de situaties die ik voor ze bedenk. Lange tijd heb ik een blinde vlek gehad voor mijn hoofdpersoon. Ik wist eigenlijk niet wie ze was. Daardoor was ze in mijn tekst nu weer eens voortvarend en dapper, dan weer timide en onzeker. Die eigenschappen kunnen wellicht best in één persoon verenigd zijn, maar in haar geval klopte het niet. Daar moest ik echter op gewezen worden door degene die bereid was de eerste 100 paginas van mijn onvoltooide manuscript te lezen. (Dank, Fleur!!) Het kwam –dat wist ik- omdat ik geen model had gekozen.

ImageNu staat ze me duidelijk voor ogen en ineens vlot het schrijven ook beter. Ik zit niet meer te peinzen over wat ik haar zal laten doen, nee, ze doet het gewoon en ik ben de verslaggever die haar daden optekent. Die rol is me vertrouwd. Ik ben benieuwd hoe andere schrijvers dit aanpakken.

Advertisements

I'm curious to hear what you think. Please, leave a comment.

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s